GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

Publikacja prasowa wyrażająca stanowisko autora lub redakcji wobec istotnych problemów oraz zjawisk społecznych. Poprzez zawarte argumentację i wyjaśnienie stara się oddziaływać na czytelnika, kształtując jego opinię. Artykuł publicystyczny ocenia fakty i problemy z zakresu polityki, ideologii gospodarki i innych dziedzin życia społecznego. Ukazuje związki między faktami, ich przyczyny, tło i konsekwencje. Formując wnioski, komentarze i postulaty, wyraża krytykę bądź aprobatę dla określonych poglądów i działań z zamiarem uzyskania poparcia czytelników.

GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

Nieduży utwór pisany prozą, zazwyczaj na tematy ogólne, charakteryzujący się swobodą ujęcia i dążenia do osiągnięcia wartości literackich. Autor przekazuje w dowolnym celu i za pomocą wybranych środków stylistycznych i kompozycyjnych swoje osobiste doświadczenia, wiedze, refleksje, wrażenia, lub ujęcia związane z tematem. Przyjęta konwencja wymaga od czytelnika, aby traktował esej jako akty życiowe autora, a nie jako fikcję. Objętość eseju nie przekracza zazwyczaj kilku stron, ale istnieją tego typu formy o objętości książki.

GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

"Feature" - "sprawozdanie reportażowe". Jest to forma podobna do reportażu, która w treść sprawozdań z wydarzeń wplata krótkie opisy sytuacji oraz miejsc, wyglądu bohaterów i ich sposobu zachowania. W gatunku tym, rzeczywistym i obiektywnym faktom nadaje się, poprzez zabieg redakcji, subiektywny charakter. "Feature" pozwala na "prześlizgiwanie się po zdarzeniach" oraz pobieżną orientację czytelnika w zagadnieniu. Granice pomiędzy „feature” a reportażem są bardzo płynne. Autor nie analizuje i nie komentuje faktów z pozycji obserwatora znajdującego się na zewnątrz, ale czyni wszystko od wewnątrz, znajdując się w samym centrum wydarzeń. Celem użycia tego stylu zaangażowanie emocjonalne odbiorcy w omawiane wydarzenia.

GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

Krótki utwór napisany lekkim i efektownym językiem utrzymany w osobistym tonie. To gatunek dający stosunkowo znaczną swobodę w kształtowaniu kompozycyjnych i stylistycznych cech, ukazujący osobiste poglądy autora z elementami ironii. Miesza różne gatunki dziennikarskie i literackie. Wyróżniki tekstowe nie tworzą zwartego zespołu ustalonych cech. Felietony mają zazwyczaj tematyką kulturalną i obyczajowo-moralną. Mogą być żartobliwe, ironiczne, a nawet frywolne. W prasie możemy odnaleźć m.in. felietony: plastyczne, literackie, teatralne, gospodarcze, sportowe czy sądowe.

GATUNKI INFORMACYJNE

Gatunek dziennikarski, który ma przedstawić aktualne zdarzenia, przedmioty, postacie za pomocą fotografii. Materiał zdjęciowy i językowy połączony jest tematycznie. Może mieć charakter związków treściowych lub też stosunkowo luźny. Fotoreportaż może pełnić zróżnicowane zadania: informacyjne, publicystyczne, artystyczne.

GATUNKI INFORMACYJNE

Uznawana jest za odrębny gatunek prasowy, który opisuje i zdaje sprawozdanie z faktu, odnosząc się do niego, dzięki czemu umożliwia czytającemu wyobrażenie sobie owego wydarzenia. Aby tekst informował odbiorcę w sposób skuteczny, musi zawierać odpowiedź na 5 klasycznych pytań (zasada 5xW) stawianych informującemu: kto i co?, gdzie?, kiedy?, jak?, dlaczego? Odpowiedzi na te pytania tworzą szkielet gatunku informacyjnego, który wypełniany jest następnie faktami. Autor musi powstrzymywać się od komentarza i własnych sądów w związku z opisywanym wydarzeniem.

GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

Wypowiedź publicystyczna o najwyższym stopniu aktualności i silnym stanowisku autora. Gatunek w którym dominuje funkcja perswazyjna, autor przekazuje odbiorcom pewną interpretację faktów, próbuje ich ukierunkować. Odbiorca musi wiedzieć, czyje stanowisko jest w nim reprezentowane i jakie ono jest. Ważną rolę w prasie odgrywa komentarz redakcyjny (editorial), publikowany w ważnym miejscu pisma. Redakcja określa w nim własną linię polityczną lub wyraża stanowisko w jakiejś kwestii.

GATUNKI INFORMACYJNE

Rodzaj wzmianki wzbogacony o dodatkowe szczegóły. Cechą charakterystyczną notatki jest dokładne wyliczenie faktów.

GATUNKI PUBLICYSTYCZNE

Gatunek publicystyki w dziedzinie krytyki sztuki i literatury. Zajmuje miejsce pośrednie między publicystyką i informacją. Informuje o wydarzeniu kulturalnym, i służy wyrażeniu sądu autora o tym fakcie. W recenzji powinna być także omówiona skrótowo treść omawianego utworu. Gatunek ten jest użyteczny dla wyrażenia osobistych poglądów autora o fakcie kulturalnym i powinien zawierać opinie wartościujące. Recenzja nie powinna zamieniać się w informację, ani stawać się rozprawą naukową.

GATUNKI INFORMACYJNE

Gatunek, którego podstawową funkcją jest sprawozdanie z rzeczywistych wydarzeń za pośrednictwem obserwatora, którym jest zazwyczaj reportażysta. Ważną cechą reportażu jest autentyzm i osobisty stosunek autora do bohatera. Gatunek ten zawiera dokładny opis środowiska i charakterystykę postaci. Autor wprowadza wiele zabiegów, takich jak: wypowiedzi świadków, dane liczbowe, dokumentacja, które mają utwierdzić odbiorcę w przekonaniu o autentyczności opisywanego zdarzenia.
Podział w obrębie tego gatunku obejmuje:

Relacje - struktura jest ściśle określona przez wydarzenia

Szkice reportażowe - posiadają luźną kompozycję, a element akcji jest słabo zaznaczony

Reportaż fabularny - utwory odznaczające się zhierarchizowanym ciągiem wydarzeń

Formy pośrednie - reportaż, który łączy w sobie różne gatunki dziennikarskie i literackie.